De kleur van woorden: wij en zij

Zoals mijn vriend en kameraad Jan Blommaert ons al lang probeert duidelijk te maken: woorden hebben een politieke betekenis. En in het debat over racisme en antiracisme hebben ze ook een kleur.

Daarom wil ik graag op mijn blog de kleur van woorden en begrippen in het racisme-antiracisme nader bekijken. We beginnen met wij en zij.

Ik ben tegen het gebruik van de begrippen wij en zij in het racisme-antiracisme debat, ook in de zin dat “we tegen het wij-zij denken zijn”. Het blijkt echter dat er twee invullingen zijn van het wij-zij begrip. De klassieke en terzelfdertijd imaginaire invulling: wij dat zijn de blanken, de autochtonen en zij dat zijn migranten, de autochtonen, …

Men probeert de goegemeente wijs te maken dat er twee categorieën zijn, de wij-mensen en de zij-mensen. Maar er is natuurlijk geen blank wij: er zijn rijke (en superrijke) blanken en arme blanken, er zijn kapitalistische en manager-blanken en er zijn arbeiders-, bedienden- en ambtenarenblanken, er zijn racistische blanken (harde en zij die het van zichzelf niet weten) en antiracistische blanken. Enzovoort..

Evenmin kan men beweren dat alle zij-mensen voor één gat te vangen zijn, arm en rijk, moslim, christen of nog iets anders, Arabier, Aziaat en zwart Afrikaans, vijfde generatie en nieuwkomende asielzoeker, En die zij zouden dus gemeenschappelijke kenmerken hebben die hen onderscheiden van de wij, die dan ook allemaal gemeenschappelijke kenmerken zouden hebben. Die gekleurde zij zouden allen in vrede samenleven, dus geen sprake van onderlingende soms ook racistische spanningen.

Dit is fictie, dit is creatie, dit geeft niet de werkelijkheid weer. Toch is dat het overheersende frame dat met een duidelijke bedoeling tekens opnieuw wordt naar voor geschoven. Liever focussen op diversiteitstegenstellingen dan op klassentegenstellingen. Liever de meerderheid mekaar leren haten en mekaar de schuld geven van alle problemen van de wereld, dan te zoeken naar de oorzaken en de echte verantwoordelijken voor armoede, werkloosheid, ddiscriminatie, racisme, oorlogen, vluchten, …

Er is echter ook een werkelijk wij en bijbehorend zij, dat echter ook te mijden is als denkkader. Wij, dat zijn vereenvoudigd de migranten en de antiracisten en solidaire mensen en zij, dat zijn de machthebbers en de racisten onder de bevolking. Al deze groepen bestaan echt, maar ze op deze manier bij elkaar voegen zal ons ook niet dichter bij een oplossing brengen. Tussen deze twee verzamelingen wordt er wel echt serieus geclasht, tot en met in de verkiezingen. De extremisten in het establishment (Trump, De Wever, Le Pen, …) vinden dat echter maar al te leuk dat ze van ons een deel van de bevolking cadeau krijgen voor hun kamp. Ze zijn de racistische tour opgegaan om juist een deel van de bevolking ideologisch aan zich te binden. En wij trappen daar dus in.

Geef mij maar een klassieke klasse-analyse, werkende klassen in al zijn diversiteit van kleuren en meningen versus de heersende machten, die ook in hard-racistische en een hypocriet-racistische vleugels kunnen opgedeeld worden (Trump-Clinton, Le Pen-Macron, Farage-May, Wilders-Rutte, …). Vandaaruit moeten we dan werken aan een strategie en een tactiek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s