Zo dankte ik mijn afscheidspiket

IMG_2082Beste vrienden en kameraden,

Ik zou over de marxistische dialectiek van een afscheidspiket kunnen spreken. Mijn kameraad Hugo zou dat zeker prachtig vinden, maar anderen zouden volledig ten onrechte awoert roepen. Een voordeel zou ook zijn dat ik hier al niet na drie lijnen met de krop in de keel en tranen in de ogen zou staan.

Ik zou kunnen zeggen, dit piket gaat niet over mij, maar over de vakbond. Maar dat is natuurlijk zever, het gaat wel over mij.

Mijn nichtje Ingeborg, waarmee ik nog nooit over vakbond of politiek heb gesproken mailde: “Luk, ik vind deze afscheidsviering schitterend. Helaas heb ik geen reden tot staken morgen en kan ik er niet bij zijn. Veel plezier en 3 kussen”

Waarom moet ik zoveel mensen bedanken voor de voorbereiding, voor hun aanwezigheid, voor de vele mooie verontschuldigingen, voor het aha over het idee?

Het gaat hier wel over mij, niet dat ik zo goed Nederlands spreek of kan basketten, maar wel dat de werkende klasse, de makers het fijn vinden vertegenwoordigers, woordvoerders als mij te hebben.

Het piket is het moment waarop de werkende mensen eens zeggen wat zij ervan vinden, waarop ze hun lot in eigen handen nemen, waarop zij bepalen wat belangrijk is, ook een feestpiket of en afscheidspiket.

De werkende klasse of de makers in het tegenframe van syndicalisme 2.0 zijn zij die echt de wereld maken, binnen alle beperkingen die anderen hen opleggen. De makers zijn ook zij die een andere wereld willen.

En op sommige momenten zeggen zij wat belangrijk is: vandaag is dat zij, dat jullie het belangrijk vinden van goede vertegenwoordigers te hebben, die naar hen luisteren, die hen helpen, die voorstellen doen het anders kan.

Morgen zullen de makers zeggen dat de 30h week belangrijk is en overmorgen een inkomen boven de armoedegrens en een wereld zonder racisme.

Hier en daar, maar niet zo veel, wordt gemompeld dat dit afscheidspiket er wat over is. Genoeg leidinggevenden beseffen echter de centrale rol van de makers en de noodzaak van goede vertegenwoordigers.

Het is er helemaal niet over wanneer de stem van de werkende klasse luid en creatief. Er zijn heel wat dingen er wel over, maar daar ga ik niet over beginnen, we moeten positief blijven.

Ik ben fier jullie vertegenwoordiger te zijn geweest, de woordvoerder van zoveel creatieve mensen. Men doet dat niet o iets terug te krijgen, maar ik heb veel terug gekregen, niet alleen flessen wijn, maar vooral veel kameraadschap en liefde.

Nu zal ik al wel aan het janken zijn, staat er in mijn boekje.

Ik kreeg een mail van een collega waarin ze zei dat ik wel een steen had verlegd op VRT. De belangrijkste steen is dat dit piket er vandaag is. Dit piket als uiting van een sterk syndicalisme, dat gaat voor wat belangrijk is voor de mensen en zorgt dat het volledige huis daaraan werkt.

Ik neem die steen niet mee. Ik ben dan wel weg, maar de ploeg die ervoor gezorgd heeft dat dit piket er is, die ploeg die is er nog. Een ploeg die klaar is om te vechten. Klasse tegen klasse, of zoals dat tegenwoordig heet, Hart Boven Hard.

Tom Dumoulin won vorige zondag de Giro, dat is een fietskoers. Ik heb vandaag een afscheidspiket gewonnen.

Tom Dumoulin heeft afgezien, hij heeft hard gewerkt, hij was bij momenten slim maar vooral had hij een ploeg.

De kleur van de Giro en van Tom Dumoulin is roos, die van mij is rood.

Vandaag is ROOD.

Dank u wel.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s